ที่มาของเสียงสานฝันบทความที่เคยตีพิมพ์เกร็ดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับการเรียนเปียโนรายงานความเคลื่อนไหวนอก-ในห้องเรียนความรู้สึกต่อเปียโน, ก่อนขึ้นเวทีแสดงคอนเสิร์ตและก่อนสอบ
      
Practice makes perfect
การฝึกฝนสร้างความสมบูรณ์เเบบ
    
      การฝึกฝนหมั่นซ้อมเปียโนทำให้เราสามารถพัฒนาฝีมือได้อย่างก้าวกระโดด หากไม่หมั่นฝึกฝนแล้วล่ะก็ อาจจะโดนความทุ่มเทของครูอ้อโถมใส่จนตั้งตัวไม่ทันเป็นเเน่เเท้ (ฮา)
      ปรางได้รับเเจ้งข่าวว่าจะมีการเเข่งขันก็หลายเดือนก่อน ในตอนนั้นฝีมือยังอ่อนด้อย เพราะเเมงขี้เกียจเยอะ เลยสั่นหัวขอบายไป เเต่จริงตอนนั้นสองจิตใจสองใจมาก อยากลงเเข่ง เเต่คิดว่าฝีมือของเราคงไม่ดีพอ เลยไม่ลงเเข่ง
      ทว่า ภาษากายคงยังไม่ชัดพอ คำที่หลุดออกจากครูอ้อทำให้ปรางเหวอเลย "ไหน ลองเล่นเพลงเเข่งซิ"
      อารมณ์ประมาณคงเเบบว่า .... งานเข้า
      เเต่โชคดี ซ้อมมาพอกล้อมเเกล้ม เพลง Sonatina เลยถูไถพอได้ เเต่ก็เริ่มรู้ชะตากรรม เลยลงเเข่งไปซะเลย
 

          หลังจากนั้นเพลงก็เริ่มเป็นไม้เบื่อไม้เมา ทั้ง Rag ทั้ง Time's Up ทั้ง Sonatina เป็นเหมือนมีดที่คอยจ่อคอหอยให้หายใจไม่ออก พอเล่นปุ๊บ ความกังวลก็เเผ่ไปตามโน๊ตเเต่ละโน๊ต เอ จะจำโน๊ตได้ไหมนะ นิ้วเเข็งจัง มือเย็นอีกเเล้ว เลยเล่นไปทั้งความกังวล ผลสุดท้าย พอเราไม่มั่นใจ จากที่จำโน๊ตได้ ดันลืมโน๊ตซะงั้น
          เป็นครั้งเเรกที่ลืมโน๊ตเเล้วกู่ไม่กลับ ภาพกรรมการสั่นกระดิ่งคอยหลอกหลอนเต็มที่ ถ้าในการ์ตูนคงประมาณปรางตัวเล็ก เเล้วมีกรรมการหัวเราะฮ่าๆๆๆ เต็มพื้นหลังไปหมด
          เหมือนการซ้อมครั้งนั้นเหมือนมีดปักอกดังฉึก ปกติเขาจะรอให้เเผลเเห้ง เเต่ปรางออกเเนวซาดิสต์ค่ะ จากซ้อมนึดนึง เป็นพาวเวอร์อัพ วิญญาณสาวบ้าพลังเข้าสิง ค่อยๆ ซ้อมฮาร์ดคอร์ทีละเล็กละน้อย จนชั่วโมงการซ้อมยืดออกไปเรื่อยๆ เเละยืดมากตอนซ้อมบ้านครูอ้อ ตอนเปิดเทอม เรายังเล่นเปียเอามันส์ พอปิดเทอมมาปุ๊บ ครูอ้ออัดเรียนเปียโนเข้าเจ็ดครั้ง ครั้งเเรกๆ ครูอ้อให้เล่นเเกรนด์ คีย์ของคุณลุง Howard หนักมาก เเต่มันส์มากอีกเช่นกัน เเรงงี้ใส่กันเต็มที่ๆๆๆๆ รู้สึกว่านิ้วเเข็งประมาณบีบคอเด็กเเหลกคามือ (บอกเเล้วค่ะว่าซาดิสต์) เเต่พอซ้อมไปเรื่อยๆ ก็เริ่มชินมือ มันส์กว่า Yamaha ตัวจิ๋วที่บ้านเสียอีก

          หลังจากนั้นครูอ้อก็จัด House Concert ทำให้โชคชะตาพาพี่จ๋ายมาพบกับปรางเเล้วก็น้องปลื้ม (พิมพ์ตั้งนานเพิ่งพิมพ์ถึงน้องตัวเอง) พี่จ๋ายเป็นหนึ่งในคนที่คุยมันส์ที่สุดในจักรวาล ท่าสวยเเละเล่นเก่งมาก ไม่หลุดสักรอบ เป็นปราง สิบรอบหลุดไปไกลถึงดาวอังคารเเล้วค่า
          หลังจากนั้นเพียงสองวันหมายเรียกตัวจากครูอ้อก็ดำเนินมาเรื่อยๆ พี่จ๋ายเริ่มเล่าถึงความหูดีของครูอ้อให้ฟัง ปรางเงี้ยทั้งทึ่งทั้งขนลุก (?) สุดยอดมากค่า ครูอ้อ
          เเต่ในความสนุกสนานต้องมีความเหน็ดเหนื่อย การซ้อม ม-า-ร-า-ธ-อ-น ค่อยๆ เริ่มขึ้น บางครั้งง่วงเเละเหนื่อยมาก เห็นคีย์หนึ่งช่องมีสองรู เพราะซ้อมมาตั้งเเต่สิบโมง ถึง สี่ทุ่ม สติสตังตามไปกับโน๊ต เเต่มีพี่จ๋ายคอยชวนคุยก็สบายไปเยอะเลย


          หลังจากผ่าน House Concert มาหนึ่งรอบ เเละผ่านการซ้อมมหาโหด หมายเรียกตัวก็ตามมาเป็นลำดับด้วยการจัด House Concert รอบสอง ชี้ชะตาในวันเสาร์ ปรางกับน้องปลื้มมาตั้งเเต่เที่ยงกว่าๆ เลยนั่งเเช่ซ้อมตึ่งๆๆไปรอพี่จ๋ายมาเล่นต่อ เเต่รอบนี้ไม่เครียด มีน้องนิวกับน้องไนท์มาเล่นด้วย เเล้วก็เจนนี่อีกคน (ซนมาก วันหลังอย่ากระโดดตึกอีกนะคะ พี่เสียวเเทน) ผลัดกันช่วยจัดของ พอหกโมง คิว House Concert ก็ทยอยมาเป็นคนเป็นลำดับ ตอนเเรกยังเฉยๆ คิดไปเรื่อยเปื่อยว่าจะโค้งเเบบโนดาเมะดีมั้ยน้อ? เเต่พอใกล้ๆ รู้สึกว่ากระเพาะเริ่มตีลังกา เหงื่อออกนิ้วเยอะ เลยใช้ความรู้จากการเรียนพระพุทธศาสนา หลักอานาปานสติ เอ้า นับหนึ่ง เอ้านับสอง หลับตาท่องไปจนถึงคิวพี่จ๋าย พอพี่จ๋ายเล่น ช่างเเละ เดี๋ยวค่อยนับ (อ้าว?)
          ตอนพี่จ๋ายเล่น ลุ้นมาก ไม่รู้จะลุ้นเเทนทำไม เเต่ลุ้นเหงื่อออก ลุ้นว่าพี่เขาจะลนไหม? จะเล่นพลาดรึเปล่า? เเต่พี่เขาดูเหมือนจะชิวๆมาก เเต่พออกมา พี่เขาก็ดูปกติดี (?) เเต่หน้าซีดนิดหน่อย เเต่พอปรางเข้าไปเล่นปุ๊บ คิดว่า บรรยากาศไม่ค่อยมาคุเเฮะ ห้องครูอ้อยังมาคุ กว่าเลย เเต่จริงๆเเอบหวั่นว่าจะลืมโน๊ตนิดหน่อย เเต่ว่าด้วยพลังการซ้อมที่เเทบจะงอกรากติดกับเก้าอี้ House Concert ครั้งนั้นเลยผ่านไปได้ด้วยดี (เเม้ว่าจะสลับคิวเพลงนิดหน่อย)
          จำได้ว่า ครั้งนั้น ง่วงมาก หนึ่งคีย์มีสี่รู จบสูตรสำเร็จ เข้าโหมดสลบหน้าเปียโน เเต่หลังจากตื่นนอน ได้ข่าวว่าพี่จ๋ายอยู่โยงถึงห้าทุ่มครึ่ง เลยฮึดซ้อมซะ จำได้เเม่นเลยว่า ณ อุณหภูมิยี่สิบองศา เหงื่อจำนวนหลายหยด หยดติ๋งๆ บนคีย์เปียโน

          การซ้อมนั้น ถ้าซ้อมอย่างไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมาย ไม่เเก้ไข ปล่อยให้ผ่านไป มันจะเป็นการสอนให้นิ้วเราเล่นอย่างนั้นผิด เหมือนปรางตอนเล่น Sonatina ถ้าเราไม่ใส่ใจที่จะฟังสิ่งที่ครูอ้อย้ำ ก็จะเหมือนการสร้างการเล่นผิดๆจนกู่ไม่กลับ
          ว่าบรรยากาศห้องครูอ้อมาคุเเล้ว บรรยากาศการเเข่งคงยิ่งกว่านี้ ตอนไปดูน้องปลื้มเล่น มันส์สุดจะบรรยาย ไฟมืดๆ สปอตไลท์สว่างจ้า(ร้อน) โอยสุดยอด
          รอบน้องปลื้มยังไม่เท่าไหร่ พอน้องปลื้มเล่นจบปุ๊ป โทรศัพท์จากครูอ้อ หมายครั้งสำคัญในครั้งนั้นเเจ้งว่า ให้ปรางไปค้างบ้านครูอ้อ

          การไปค้างครูอ้อครั้งนั้นเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก เพราะจะทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการซ้อมเปียโน ซ้อมมากๆไม่ต้องกินข้าวได้เลย อิ่มโน๊ต
         ตอนหกโมงครึ่ง เริ่มสตาร์ทซ้อม ตอนเเรก กำลังนิ้วถดถอยมาก เลยฮึด ครูอ้อบอกว่า ไม่ต้องเกรงใจ พักได้ กินได้เเต่ห้ามง่วง เลยเเก้ๆๆๆๆไปจนถึงห้าทุ่มกว่า หลังจากซ้อมมาเป็นเวลานาน ครูอ้อขอจรลีลี้ไปพักผ่อน เลยซ้อมเเถมนิดหน่อย ประมาณใกล้ตีหนึ่งก็นอนพัก ตื่นมาอีกทีก็หกโมง นั่งเล่นเปียโนต่อ เเต่นั่งอู้ได้นิดหน่อย พักผ่อนได้ สบาย พอเย็นๆ คนที่เเข่งรุ่น B ทั้งหมดก็มารวมกัน ปรางเลยขอบายไปพักผ่อน



          ในวันเเข่งจริง บรรยากาศมันเเปลกๆ เหมือนเหล่าครูเปียโนทั้งหลายปล่อยพลังคอสโมใส่ผู้เเข่งขันคนอื่นที่ไม่ใช่ลูกศิษย์ตน มันเหมือนมีจิตสังหารลอยเต็มอากาศเลยค่ะ ปรางมาช้า เข้ามาก็เจอพี่ จ๋ายเข้าเเถวเเล้ว ปรางเลยให้กำลังใจเงียบๆ เห็นพี่เขาเข้าฌานขั้นสูงเเล้ว

         ตอนเห็นเวทีในรอบที่ตัวเองจะเล่นกับรอบที่น้องปลื้มเล่นมันเเตกต่างกันนะคะ เหมือนว่าเราเห็นเวที เห็นอะไรต่างๆมาเเล้ว ใจมันค่อยๆนิ่งไป ใช้สมาธิ เเล้วก็ปล่อยตัวไปตามโน๊ตที่จะเล่น
         พอเห็นพี่จ๋ายเล่นด้วยเเล้วสบายใจมากกว่า เหมือนรู้สึกเล่นที่บ้านครูอ้อ ตอนพี่จ๋ายเล่นก็ลุ้นค่ะ เหมือนเดิม ลุ้นเสร็จปุ๊บ ก็ทำใจสบายๆ พอเขาเรียกเราไป เราก็ไปนั่งตามที่เขาบอก ที่จริงก็ไม่ได้เครียดนัก วิธีสลายความเครียดหนทางหนึ่ง คือการสร้างมิตรภาพกับคนข้างๆ ปรางได้เพื่อนมาหนึ่งคน เป็นเด็กผู้หญิง ชื่อนั้นค่อยว่ากัน คุยกันสนุกมาก เเต่พอใกล้เล่น ทุกคนเข้าสมาธิ งดให้ปากคำใดๆ ทั้งสิ้น

         ตอนปรางขึ้นไปเล่น ขาจะเกร็งเพราะว่าพื้นเป็นไม้ เวลาเดินจะค่อนข้างดัง เเต่พอผ่านด่านการเดิน ก็มาถึงการโค้ง โค้งมั่นๆ ใช้ Eye-Contact เเล้วก็นั่งเล่น จัดเก็บเสื้อผ้า เช็ดคีย์ ทำสมาธิเเม่นๆ เเล้วก็เล่นเสียงตามที่ตนต้องการออกมา
         คีย์ที่กดไป มันสึกมากเเล้ว เพลง Sonatina เลยอาจออกมาเเปลกกว่าปกติ เเต่พอสักพักก็คุมเสียงได้ เลยเล่นอย่างใจหมาย พอเล่นเสียงหาย ก็ใจหายซะเลย
         หลังจากผ่านการบรรเลงเพลงบังคับ ถึงคิวกรรมการเลือกเพลง พอ Dr.Robert Keane(กรรมการ) ประกาศว่า "Time's Up" by Kerin Baily ปรางมั่นใจได้เลยค่ะว่าได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังมาถึงเวที
         ตอนเล่นเเรกๆก็ดี เเต่พอถึงท่อนที่ต้องเชื่อมเสียง อ้าว ลืมวางเท้าที่ pedal เลยเเอบยืดเสียงนิดนึง หา pedalไป คนที่ดูอาจจะสังเกตุว่าเหมือนงมหาปู ก้มๆมองๆที่เท้า ที่จริงหาpedal ค่ะ
         ก็ผ่านไปได้ด้วยดี เเม้ว่าจะไม่เข้ารอบเเละเพื่อนๆคนอื่นๆเข้ารอบ ปรางตามไปดูที่รอบชิงชนะเลิศ ขอบอกว่า ไม่มีดวง มีเเต่ฝีมือที่มาประชันกัน มันเกินคำบรรยายมาก กินกันไม่ลงสักคน

         การที่เราฝึกซ้อมนั้นใช่ว่าจะเสียเปล่า การลงเเข่งเเละบรรยากาศของการเเข่งในครั้งนี้ ปรางชอบมาก รู้สึกสนุก ในเเต่ละครั้งที่เราได้เเสดงฝีมือเต็มที่ เหมือนยกโลกทั้งใบออกจากอก เเม้ว่าจะไม่ได้เข้ารอบ เพราะเพิ่งมาฮึดซ้อมช่วงโค้งสุดท้าย เเต่ถามว่าเสียดายเวลาไหม ไม่เลย กลับกัน ปิดเทอมครั้งนี้ดูเหมือนจะคุ้มค่ามากที่สุด ได้เจอทั้งความลำบาก เพื่อนฝูง ความทรหดอดทน ถือว่าคุ้มค่ามาก ปรางว่า การเเข่งขันครั้งนี้คงจะจุดไฟให้ใครหลายคน เหมือนกับปราง

         ถ้าเป็นไปได้ ปรางก็อยากลงเเข่งอีกนะคะ จะได้พิสูจน์ฝีมือ เเละเเข่งกับตนเองอีกครั้ง

         ใครบางคนกล่าวว่า ขีดจำกัดของมนุษย์ไม่มีที่สิ้นสุด เเละยังสามารถพัฒนาไปอีก ปรางว่าหลายๆคนเเละปรางคงพร้อมอีกครั้งที่จะยืดขีดจำกัดการซ้อมเพื่อไปสู่จุดหมายเเล้วค่ะ


         
สวัสดี ทวีชัยค่ะ
ปราง น้องปลื้ม เเละคุณเเม่
6 พฤศจิกายน 2552


 
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
 
คนอื่นๆ เวลาอยู่หลังเวที เป็นยังไงกันบ้างนะ ?
      - ความรู้สึกดี..ดี กับดนตรีของพี่ฝน
      - ครั้งแรกในการแสดงบนเวทีของขนุน
      - อีกมุมมองหนึ่งของการเริ่มต้นชีวิต การทำงาน และการเรียนเปียโน : โบว์
      - เปียโนกับขนุน
      - การเลือกที่เรียนดนตรีให้กับลูก
      - เรื่องเล่าจากน้อยหน่า
      - เรื่องเล่าจากคุณพ่อน้องมิ๊นท์
      - อีกหนึ่งประสบการณ์จากการเรียนเปียโนของน้องต้นกล้า
      - การเรียนดนตรีของน้องปันปัน
      - การแข่งเปียโนครั้งแรกของพิม
      - เปียโนกับเอมี่
      - ความก้าวหน้าด้านเปียโนของต้นกล้า
      - การแข่งขันครั้งแรกของน้องจ๋าย


 
รางวัลคนเก่งห้องนั่งเล่นส่งจดหมายถึงครูอ้อ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
Siengsarnfun Logo siengsarnfun.com © 2006 Saowalak Maitrechitt
All rights reserved.