ที่มาของเสียงสานฝันบทความที่เคยตีพิมพ์เกร็ดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับการเรียนเปียโนรายงานความเคลื่อนไหวนอก-ในห้องเรียนความรู้สึกต่อเปียโน, ก่อนขึ้นเวทีแสดงคอนเสิร์ตและก่อนสอบ



อีกมุมมองหนึ่ง
ของการเริ่มต้นชีวิต การทำงาน และการเรียนเปียโน


ทำอะไรอยู่ ...
     หลายๆคนคงทราบว่าโบว์เรียนจบและก็ทำงานแล้ว ปัจจุบันทำงานที่บริษัท โลโรไทย จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทจัดงานเฟอร์นิเจอร์แฟร์ที่ปารีสและกวางเจา ส่วนงานรองๆก็คือจัดคอนเสิร์ตเปียโน ฮาร์ป และดนตรีคลาสสิคทั้งหลาย เจ้านายเป็นชาวฝรั่งเศสและเป็นศิลปินทั้งในด้านดนตรีและงานศิลปะ เลยคิดว่างานนี้น่าจะเหมาะกับตัวเอง เผอิญมารู้ทีหลังว่าทางบริษัทฯ เอา Resume มาจากหอการค้าฝรั่งเศส-ไทย และนายเค้าก็เตะตาที่โบว์เล่นเปียโนเหมือนกับตัวเค้า พอเข้าไปทำงานแล้วก็มีคำถามไม่คาดฝันเกิดขึ้น เช่น

 
     Khun Bow, vous avez pratiqu? du piano pendant le weekend?
     คุณโบว์อาทิตย์นี้คุณซ้อมเปียโนบ้างรึเปล่า?

     Vous jouez du piano tous les jours?
     เล่นเปียโนทุกวันเลยมั้ย ?

     Et quel morceau vous etes en train d'apprendre?
     แล้วเล่นเพลงอะไรอยู่เหรอ ?


      โอ้โห คำถามบาดใจทั้งนั้นเพราะเปียโนก็ซ้อมไม่เท่าไหร่ เพลงที่เล่นก็เล่นได้แต่ยังไม่เอาไหนซักเพลง ด้วยความละอายใจก็ต้องโกหกนายไปก่อน (บาปกรรม) แถมต้องอวดนิดนึงว่า กำลังเรียน Fantasie Impromptu อยู่เพื่อเพิ่มดีกรีความสามารถ ทันใดนั้นนรกก็อยู่ในใจเพราะโกหกแล้วต้องเล่นให้ได้เผื่อว่านายที่รักจัดงานที่บ้านแล้วให้โชว์ แย่เลย! พอมาเรียนก็เล่าให้ครูอ้อฟังก็ขำใหญ่ แต่โบว์ก็มั่นใจว่าลึกๆแล้วครูอ้อคงดีใจที่มีเจ้านายที่รักมาทำหน้าที่คอยสะกิดให้ซ้อมเปียโนแล้ว ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า....
 

แล้วได้อะไรจากการเรียนเปียโน ...
     หลายคนอาจนึกไม่ถึงว่านอกเหนือจากการทำให้เรามีสมาธิ มีอีคิวและไอคิวที่สมดุล และอื่นๆ แต่โบว์ค้นพบเองว่า การเล่นเปียโนทำให้เรามีทักษะในการทำอะไรพร้อมกันได้ (อันนี้วิเคราะห์เอง ไม่ได้มีวิจัยที่ทำขึ้น 555…) เพราะว่าเวลาเล่นตาก็ต้องอ่านโน้ต สมองก็คิดว่านี่ตัวอะไรหนอแถมถ้าเป็นเพลงระดับสูงขึ้นมาก็ต้องดูว่าอารมณ์เพลงเป็นยังไง และสมองก็ต้องสั่งงานไปที่มือที่อยู่บนคีย์ถ่ายทอดอารมณ์ออกมาเช่นนั้น อ้ายังไม่หมดนะคะ เท้าก็ต้องเหยียบ Pedal ด้วยและก็ไม่ใช่เหยียบไว้ตลอด เดี๋ยวเหยียบๆอยู่ซักพักปล่อย บางทีเอ้าเดี๋ยวเหยียบเดี๋ยวปล่อย โอ้มึนค่ะ แต่เชื่อได้เลยว่านี่เป็นการพัฒนาทักษะของเรา ให้เราบริหารกิจกรรมที่เราทำอยู่ได้อย่างเหมาะสมจึงทำให้เราฉลาดขึ้น ลองสังเกตตัวเองดูละกันนะคะ ....

      อยากเล่าอะไรอีกอย่างบางทีโบว์เคยปวดหัว ปวดมาก โอ้โห ปวดสุดๆ นอนก็ไม่หาย ทำหลายวิธีแล้ว เลยมาก็ไม่ดีขึ้น ลองเล่นเปียโนดูเผื่อจะลืมๆไปได้ สาเหตุที่ปวดนั้นอาจจะมาจากความเหนื่อยจากการเดินทาง เครียดจากการเรียนหรือทำงาน และอื่นๆ แต่พอลองมาเล่นเปียโนดู ก็เล่นๆไปเรื่อยๆค่อยๆ แกะโน้ตต๊อกแต๊กตามประสา เล่นไปเล่นมาหายปวดเลยเหมือนว่าสมองมันคงลืมปวดแล้วหรือเส้นสมองอาจจะผ่อนคลาย พอดีว่าโบว์เป็นสาวสายศิลป์เต็มตัว เลยไม่สามารถอธิบายออกมาให้เกี่ยวข้องกับทางวิทยาศาสตร์เป็นเหตุเป็นผลที่ดีได้ แต่ก็อยากแบ่งปันประสบการณ์ค่ะ เผื่อว่าน้องๆ พี่ๆ คุณน้า ฯลฯ เหนื่อยล้าจากการเรียนและทำงาน การเล่นดนตรีก็อาจจะเป็นทางออกได้อีกทางนะคะ

 
เรียนเปียโนด้วย ... สอนด้วย ....
     ตอนนี้โบว์ก็สอนเปียโนด้วยนะคะ สอนเอง 2 คน เนื่องจากเป็นลูกเพื่อนคุณพ่อ และก็สอนตามโรงเรียน ได้อะไรเยอะมากเลยทั้งในแง่ของการพัฒนาตนเองที่เกี่ยวกับดนตรี และอารมณ์ของเราที่จะรับมือกับเด็กน้อยทั้งหลาย บางทีเห็นนักเรียนเล่นจังหวะแบบฟังไม่ได้เลยก็ค่อยๆนับให้ สอนให้เค้าลองค่อยๆนับจังหวะ ใช้ Metronome ช่วย และอีกหลายวิธีที่จะเหมาะสมกันแต่ละคน
 

      มาคิดๆ ดูเลยสะท้อนตัวเองว่าเมื่อก่อนเราเรียนครูอ้อก็คงฟังไม่ได้เหมือนกันแน่เลย การสอนเปียโนสำหรับโบว์ก็เป็นเสมือนกระจกส่องตัวเองเลยก็ว่าได้ จึงมองเห็นว่าเรายังมีข้อบกพร่องที่ต้องพัฒนา ถามครูอ้อเป็นส่วนใหญ่ ถามเพื่อนๆด้วย เพื่อปรับปรุงความความสามารถของตัวเองและจะได้นำมาประยุกต์ใช้กับการสอนนักเรียนได้ค่ะ ในแง่ของอารมณ์บางทีเจอเด็กซนมากๆก็ไม่ไหวอยู่เหมือนกัน ต้องหลอกล่อสารพัดให้อยู่หมัด เรียนบ้างเล่นบ้าง เป็น case by case ค่ะ ลูกศิษย์มีทั้งวัยเดียวกัน เด็กกว่า อายุมากกว่าก็ต้องปรับตัวเข้ากับเค้าให้ได้ค่ะ....
 



อนาคต ....
      ปลายปีที่แล้ววางแผนว่าจะสอบเปียโนต่อทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ แต่ตอนนี้ต้องล้มเลิกซะแล้ว เพราะว่า เคยสมัครแอร์โฮสเตสไว้ออนไลน์ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2548 และเธอเพิ่งมาเรียกสัมภาษณ์ตอนเดือนธันวาคมที่ผ่านมา ปรากฏว่าได้อย่างเหลือเชื่อ แต่อย่าตกใจค่ะหุ่นมหึมาอย่างโบว์คงไม่ได้ไทยอินเตอร์หรอกนะคะ แต่เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ตอนนี้ทางสายการบินกำลังดำเนินการขอวีซ่าให้อยู่เพราะต้องไปปักหลักอยู่ที่อาบูดาบี 3 ปีตามข้อสัญญา ก็เลยตัดสินใจไปค่ะไปเปิดหูเปิดตาเห็นโลกกว้างและที่สำคัญก็ไปเก็บเงินด้วยค่ะจะได้ไม่ต้องรบกวนเงินหลวงจากคุณพ่อคุณแม่ถ้าจะเรียนต่อ แต่ตอนนี้ก็ยังเรียนเปียโนอยู่เหมือนเดิมค่ะก็คงเรียนไปเรื่อยๆจนกว่าจะไป เผลอๆถ้าวันที่ 2 เมษายนยังไม่ได้ไปก็จะไปร่วมแสดงคอนเสิร์ตด้วยค่ะ เตรียมเพลงไว้แล้ว 555

ส่งท้าย
      หวังว่าบทความอันนี้คงเป็นประโยชน์และแบ่งปันประสบการณ์และความคิดเห็นของโบว์ให้กับคนเล่นดนตรีนะคะ ก็ขอให้น้องๆที่กำลังเรียนเปียโนอยู่ กำลังจะสอบ กำลังจะแข่ง สู้ๆๆๆๆ ขยันและทุ่มเทให้เต็มที่ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง ดีหรือไม่ดีนั้น อย่างน้อยเราก็ไม่เสียใจเพราะเราได้ทุ่มเทกับมันสุดความสามารถของเราและแน่นอนที่สุดเราก็ได้พัฒนาตัวเองแล้วค่ะ ... บ๊าย บาย ... สวัสดีค่ะ
 
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
 
คนอื่นๆ เวลาอยู่หลังเวที เป็นยังไงกันบ้างนะ ?
      - ความรู้สึกดี..ดี กับดนตรีของพี่ฝน
      - ครั้งแรกในการแสดงบนเวทีของขนุน
      - คุณแม่น้องปอ
      - เปียโนกับขนุน
      - การเลือกที่เรียนดนตรีให้กับลูก
      - เรื่องเล่าจากน้อยหน่า


 
รางวัลคนเก่งห้องนั่งเล่นส่งจดหมายถึงครูอ้อ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
Siengsarnfun Logo siengsarnfun.com © 2006 Saowalak Maitrechitt
All rights reserved.